Bazen olur, bir sessizlik kaplar ruhumu, hiç konuşmamak, hiç düşünmemek, yüreğini kıpırdatmamak, hayata atar damarlarını kapatmak gibi bir duygu hükmeder kalbime… işte bu duygularım fırtına öncesi sessizlik gibi bir şeydir aslında, bağırmak, haykırmak, yedi düvele davul vurmaktır içimde kopan düşünceler, herkesin dilindeki kıvılcımın ateş olup parlaması, sağduyulu insanlığın yüreğini, bir volkan olup âleme yaymaktır.
İşte tam bu hislerimin sebebi hayata tutunmaya çalışan temiz yürekli iki kız öğrencinin haykırışını, Başkan Kız ve yardımcısı BICIRIK’IN bir toplumun sosyo-ekonomik tahlilini dosdoğru yansıtmadaki ustalıklarıdır. Bütün bunları küçücük yürekler hissedebiliyorsa daha ilerisini anlatmaya gerek yok. ülkemin herhangi bir yerinde görev yapan öğretmenimin her daim tanık olduğu aynadaki yüzümüzün hali, her nedense duyarlı(!) medyamızın ilgisini internette bilmem kaç kez tıklandıðında çekiyor. öyle bir ilgisini çekiyor ki, bu haberi yayımlamakla kalmıyor, artık onlar için gündem olan, onların tabiriyle, hit olan öğrencileri programlara çıkarıyor, reytingleri alt üst ediyor. Yani bu duygusal atmosferin halkımız üstündeki yarattığı tesirin etkisiyle aynı zamanda iyilik, güzellik de yapılıyor, -hakkını vermek lazım- o çocuklarımız ve aileleri yaşayamadıkları ve çok arzu ettikleri imkânlara kavuşturuluyor. Buraya kadar her şey çok güzel değil mi? Medya çok kazanıyor, aile sevindiriliyor.
Peki, şimdi sıkı durun, bu hayat tiyatrosunda çocukların asıl anlatmak istediği sorun, kamuoyunu üzen urum medyanın gündeminde ne kadar yer ediyor. Umurunda mı sizce imkânsızlık yaşayan binlerce ailenin, öğrencinin yaşadıkları? işte yine işin özü kaçırıldı. Bu imkânsızlıklardan bile reytingini kapan köşeyi dönüp ilk aradan sağa döndü.
Bugün eğitim kurumlarımızda devletin sosyal ve ekonomik destekleri, öğretmenlerimizin çabaları, duyarlı velilerimizin ilgisi, iyi niyetli ve yettiği ölçüde devam ediyor. Ancak günümüz şartlarında bunun aynadaki sorunu çözmediğini belirtmek isterim, bu problem her şeyi devletten beklemek mantığı ile de çözülemez. Bu gibi imkânsızlıklar ve sosyal çıkmazlar sağduyulu toplumların, kamu yararı güden medya anlayışıyla birlikte hareket ederek gerçekleştirecekleri sosyal sorumluluk projeleri ile gündem yaratan sivri örneklerden medet ummak yerine sivil toplum kuruluşlarının ve halkın sosyal sorumluluğunu geliştiren, eğitim yayınları ve etkinlikleri ile aşılabilir. Bunun güzel örneklerini gerek özel ve gerekse devlet destekli bazı projelerde görebiliyoruz.
Toplum olarak öyle bir etkinin altındayız ki, mazlumu izliyor, ona acıyor, üzülüyor, derin yaralar alıyor, ama sadece izlemekle kalıyoruz. izledikçe hızlı bir şekilde bu duyguları eyleme geçmeden, sorunu çözmede bir tuğla dahi olamadan tüketiyor, bir arkası yarın kuşağı gibi yeni bölümlere yelken açıyoruz. Burada ne biz değerlerimizle yaşayıp bir yaraya merhem olabiliyoruz ne de yaralı olanlar bir parça merhem bulabiliyor. Kazanan iki öğrenciyi meşhur etmekle sosyal sorumluluğunu yerine getirdiğini düşünen halkın sesi olduğunu düşünen “mürekkep yalamış” bazı basın yayın organları oluyor.
Ve emin olun, tüketmeye devam ediyoruz hem de neleri tükettiğimizi bilmeden TüKETMEYE devam ediyoruz.
Fatih ARSLAN
