Mevlana Celalettin Rumi Hz. asırlar önce insanoğluna adeta bir yol haritası çizmiş ve “Aynı dili değil, aynı duyguları paylaşanlar anlaşabilir” demiştir.
Ne kadar doğru bir söz değil mi?
Düşünün üniversiteye veya askere giden bir genci; ilk etapta oda arkadaşıyla, sonra hemşehrisiyle daha sonra da aynı düşünceyi paylaştığı kişilerle bir arada oluyor. Demek ki asıl olan aynı dili değil, aynı duyguları paylaşabilmektir.
Düşünün ilçemize şu anda iki milyar dolarlık bir yatırım yapılması düşünülüyor.
Servet kucağınıza kadar geliyor. Ve siz de aman kalsın, eksik olsun diyorsunuz.
İşi gücü olmayan insanlar, gelecek kaygısı taşıyanlar, oğlu askerden gelecek olan anneler babalar, kocası işsiz, eşi işten çıkartılmış evin erkeği, çocuklarının okulunun bitmesine az bir süre kalmış anneler babalar, evlenme yaşı gelmiş ama işi olmadığı için bir türlü evlenemeyen kız veya erkeklerle aynı ilçede, aynı kahvede, aynı apartmanda, aynı bakkalda alış veriş yapan kişiler nedense bir türlü anlaşamıyorlar.
Peki neden anlaşamıyorlar? Kanımca, Mevlana Hazretlerinin bizlere yıllar öncesinden işaret ettiği “Aynı Dili Değil, Aynı Duyguları Paylaşan İnsanlar Anlaşabilir” sözünden ötürü. Öyleyse aynı dili konuşmak değil, aynı duyguları yaşamak önemli.
Amiyane tabirle adamın karnı tok, sırtı pek, kendi emekli hanımı emekli, kendi altında araba, çoluğu çocuğu işte güçte, bankada parası tomar tomar; gelecek endişesi olmayanlarla tabiki benim gariban köylüm, işsizim anlaşamaz. Açın halinden ancak aç anlar. Şayet boş lafla peynir gemisi yürüseydi, Gerze başkent olurdu…
Lütfen siz söyleyin toplumun bu iki kesimi nasıl anlaşsın?
İşi gücü olmayan aile reisi cebimizde tek kuruş bile para yok ne yapacağız diye içten içe kahrolurken, çocuk ‘okulundan yıllık aidatı istediler baba para ver’ diye feryat ederken, hanımı da pazarda alış veriş yapamadığından yakınırken aile reisi de bu yokluğun altında ezilip gider. Ne psikoloji kalır, ne de yaşama sevgisi, patlamaya hazır bomba gibi her an cinnetin eşiğinde...
Bu hal ile hallenmemeyi tercih etmektense biz ise kapımıza gelen fırsatı tepiyoruz. Memleketimize yapılacak yatırımı hiç tartışmadan, hiç araştırmadan hayır diyerek bu şansı elimizin tersiyle itmeye çalışıyoruz.
Peki neden hayır diyoruz?
Sebebinin önemi yok, biz zehirlenmek istemiyoruz!
Soruyorsunuz şu ana kadar kim zehirlenmiş?
Yanıt hazır; ‘Cernobil’i duymadınız mı yoksa?
Orada binlerce insan öldü, binlerce insan sakat kaldı’ deniyor.
Evet bunları diyenler kesinlikle haklılar; fakat bu bölgeye yapılmak, kurulmak istenen Cernobil’deki nükleer santrallerin devamı değilki.
Neticede buraya kurulacak olan en son teknoloji bir Termik Santral. O halde ne alaka bu konuşmalar, ne alaka bu bilgi kirliliği diye düşündüğünüzde, aklınıza gelen tek yanıt ise maksat bilgi kirliliği olsun, insanların kafası karışsın.
Arkadaşlar, gelin bu konuları tarafsız bilim adamları ile konuşalım tartışalım diyorsunuz, aldığınız cevap şu oluyor.
‘Ya burada Rus kömürü yakılacak, elektrik üretilecek sonrada bu üretilen enerji yabancılara satacaklarmış. Onun için biz karşıyız.’
Kardeşim adam ister Rus kömürü yakar, ister Afrika kömürü bu seni, beni hiç ilgilendirmez.
Seni beni asıl ilgilendiren bu kuruluşun bacasının, filtresinin 24 saat kesintisiz çalışması, denizi, doğayı kirletip, kirletmemesi en önemlisi de gençlerimize iş imkânı sunup sunmamasıdır.
İşin özünü bırakmış teferruatıyla uğraşan bizler “Bu sanayi kuruluşunun bacası filtresi çalışır mı, doğamız kirlenir mi, gençlerimizin işsizlik sorunu çözülür mü bunlar tartışmıyor aksine: tek yaptığımız; bizim şuna buna ihtiyacımız yok. Biz birbirimize yeteriz, sözleri yetmiyormuş gibi birde sağa sola astığımız afişlerde "Çarşı Her şeya Karşı" diyerek. Kendimizi ispat etmeye çalışıyoruz.
İşte yıllardan beri çarşı her şeye karşı anlayışı Gerze’yi her geçen gün biraz daha geriye götürmüş; genç nüfusun sürekli azalmasına sebep olarak ilçemizi emeklilerin yaşadığı bir şehre dönüştürmüştür. Bu söylediklerimin doğruluğunu teyit etmek isteyenler İlçe Nüfus Müdürlüğünün, nüfus istatistiksel verilerine bakabilirler.
Çalışma sahası olmayan, sanayisi olmayan, ekmek kapısı olmayan yerde kim ne diye dursun ki?
Gerze’li artık şu çarşı her şeye karşı mantalitesini bir köşeye atsın. Bırakın bu memleket de yol gelsin, bırakın bu memlekete iş gelsin, hastane gelsin doktor gelsin.
Gerçekten körü körüne yapılan çıkışlar ne derece doğru veya etik, onu da bu satırları okuyan kişilerin insafına bırakıyorum.
Son olarak diyorum ki, gün empati kurma, aynı duyguyla hallenme günü… Kuru söz, aş vermez. Tok açın halinden hiç anlamaz. Gençlerimizi yıldırmayalım, onları Gerze’ye küstürmeyelim. Geleceğimizin teminatı olan gençlerimize iş kapılarını aralayalım. Geçim derdine düşmesin gençler, günü birlik yaşamasınlar, yarınlardan endişe etmesinler.
Saygılarımla.
